Do grona kolekcjonerów sztuki, o których André Chastel mówił, że są "centralnymi postaciami świata sztuki" należy niewątpliwie Krzysztof Musiał.

- Właściwie trudno powiedzieć, kiedy zaczęła się moja przygoda z szermierką. Już jako mały chłopiec biłem się zawzięcie na patyki. Nikomu wtedy nie przychodziło do głowy, że robię coś innego niż reszta dzieci. One się tak po prostu bawią i nie ma w tym nic niezwykłego. Ale chyba byłem w to bardzo zaangażowany, bo nawet dziś, za każdym razem, gdy mnie widzą, sąsiadki wspominają moje nieustanne pojedynki na kije.

- Od kilkunastu lat zajmuję się stylizacją jedzenia - to mój zawód i moja pasja. Bo mnóstwo czasu spędzam w kuchni - gotuję i przygotowuję potrawy do zdjęć. Z tego wynikła potrzeba posiadania odpowiedniego fartucha - najpierw praktyczna, żeby nie zabrudzić ubrania, a potem estetyczna - tłumaczy Beata.

Pierwszy obraz w mojej kolekcji został kupiony. To było tak: miałam przyjaciela, który był malarzem. Nazywał się Miłosz Benedyktowicz. W 1979 roku wyjechał on do Stanów i zabierał wszystkie swoje obrazy. Wśród nich mój ukochany obraz, który bardzo chciałam mieć, ale nie miałam wówczas wystarczających unduszy. I mówię: Nie wolno ci go sprzedać! Zrobił zdjęcie obrazu polaroidem, przypięłam u siebie w bloku na Ursynowie przy kuchence gazowej.

Znaczna część kolekcji znajduje się też w Zamościu - rodzinnym mieście Michała Borowika, reszta w magazynach galerii i domu aukcyjnego. Ilu artystów jest w jego kolekcji? Czterdziestu dwóch, a może więcej. Ile prac? Nie policzył, ale pewnie około dwustu.

Ceremonia herbaciana to nie tylko rytuał, ale przede wszystkim spotkanie z uczestnikami, a także z pięknymi przedmiotami - utensyliami specjalnie dobranymi ze względu na porę roku, jak i nastrój gospodarza. Ceramiczne czarki, bambusowe pędzle, lakowane pojemniki na proszek herbaciany, drewniane puzderka na kadzidełka, jedwabne serwetki, budujące klimat ceremonii, stały się zalążkiem obecnej kolekcji Joanny Koryciarz-Kitamikado.