Działo się to pod koniec lat 90. XIX wieku. Amerykańska aktorka Elsie de Wolfe postanowiła wyremontować swoją rezydencję przy 49 Irving Place w Nowym Jorku. I tak dobrze jej to wyszło, że w 1903 roku porzuciła aktorstwo na rzecz dekorowania wnętrz. Od razu zrezygnowała z późnowiktoriańskiego, ciężkiego, przytłaczającego stylu, w zamian wprowadzając do pomieszczeń światło, biel i lekkość. Malowała ściany i sufity na biało, stosowała mnóstwo luster, kwiecistą tapicerkę i jasne meble w stylu Ludwika XVI. Ale że głęboko w duszy była buntowniczką, wykorzystywała również motyw panterki, kocich cętek, co było odważnym posunięciem w eleganckich, klasycznych salonach. Panterki nie da się oswoić. Jest zmienna i podąża własnymi ścieżkami. Nigdy jednak nie pozostaje niezauważona.
Wzór panterki we wnętrzach
W latach 20. i 30. XX wieku pojawił się nowy styl - art déco. Wraz z końcem I wojny światowej obudziły się nadzieje na lepszy świat, a razem z nimi potrzeba luksusu połączonego z funkcjonalnością. Kształty mebli nabrały geometrycznych form. Używano kosztownych materiałów.
Naczynia dekorowano charakterystycznymi motywami zygzaków, promieni i szewronów, a fascynacja egzotyką i Orientem zaowocowała tym, że projektanci zaczęli odtwarzać motyw panterki na luksusowych tkaninach, tapetach oraz elementach mosiężnych.
Równolegle z art déco rozwijał się za oceanem styl hollywood regency, który odznaczał się jeszcze większą wystawnością i odwagą, a co za tym idzie zaczęto stosować w nim ekskluzywne materiały zdobione ekstrawaganckimi motywami, w tym panterkę.
Odważne, wyraziste i pełne charakteru kocie cętki spotyka się dzisiaj zarówno w okazałych apartamentach, w których motyw ten wyraźniej może zaznaczyć swoją obecność i stać się istotnym elementem kompozycji, jak i w mniejszych wnętrzach, w których pełni funkcję oszczędnego detalu.
Wzór w panterkę może pojawić się na poduszkach, kocach, pościeli, a także na naczyniach. W jednym i drugim przypadku wprowadza do domu dynamikę, rytm i wizualną energię. A o to przecież chodzi we wnętrzu - żeby miało charakter i tak zwanego pazura.
