Nikt nie wierzył, że Cini Boeri zostanie architektem. A jednak udowodniła, że wszyscy byli w błędzie. Dzisiaj uważa się ją za jedną z najbardziej wpływowych kobiet w świecie designu.
Moje życie zawodowe było trudne. „Pani Boeri to przemiła kobieta”, „U pani Boeri jada się bardzo dobrze” - mówili architekci mężczyźni. Nikt nie traktował mnie poważnie – wspomina architektka i projektantka Cini Boeri. W 1951 roku skończyła wydział architektury na mediolańskiej politechnice, ale wciąż spotykała się z niewybrednymi uwagami. Architekt Giuseppe de Finetti powiedział jej wprost, że nie może być architektką, bo to zawód dla mężczyzn. Nawet znany projektant Marco Zanuso, u którego po studiach praktykowała, pozwalał sobie czasem na kąśliwe komentarze: „Cini, ty nie masz jaj, żeby zostać architektem”. Według nich miała być żoną i matką. Udowodniła wszystkim, że nie mieli racji.
Cini Boeri dwukrotnie została wyróżniona prestiżową nagrodą Compasso d’Oro: pierwszy raz w 1979 roku za serię łóżek, foteli i sof Strips, drugi raz w 2011 za całokształt twórczości.
– Postępowa Mediolanka, intelektualistka, feministka, która miała dość odwagi, by pójść pod prąd – wspomina ją syn, Stefano Boeri, architekt znany z projektu Bosco Verticale, na który składają się dwa mieszkalne wieżowce pokryte roślinnością. – Moja matka była tygrysicą i kurą domową, nieustępliwą i czułą, pracowitą i opiekuńczą. Mimo że zrobiła tak znaczącą karierę, zawsze była skupiona na naszym życiu. Spajała całą rodzinę – opowiada Stefano.
Jej prawdziwe imię brzmiało Maria Cristina Mariani Dameno, ale ponieważ była najmłodsza z trójki rodzeństwa, mówiono na nią pieszczotliwie „picina” (w dialekcie lombardzkim „mała”). Stąd Cini. Podczas wojny była w partyzantce: pracowała jako kurierka, brała udział w akcjach antyniemieckich.
Cini Boeri w męskim świecie architektury
Po wojnie skończyła w Mediolanie politechnikę. Z dwumiesięcznym synem na ręku zaczęła przepychać się w męskim świecie architektury. Mediolan był wówczas miastem awangardy. Tworzyli tu m.in. takiej sławy architekci i projektanci, jak Gio Ponti, Marco Zanuso, Richard Sapper. Cini współpracowała z Juanem Mirò i Maxem Ernstem, poznała Jerzego Grotowskiego.
Boeri zaczynała jako architekt. Zasłynęła projektami domów: Casa Bunker – budynkiem przypominającym bunkier, i Casa Rotonda – domem, który pierścieniem otacza centralne patio. W latach 70. XX wieku zajęła się designem.
Znana jest z takich mebli, jak sofa Strips ze zdejmowanym pokrowcem oraz fotel Ghost wykonany z jednej tafli szkła o grubości 12 milimetrów, ciętej i giętej, któremu znacznie bliżej do rzeźby aniżeli siedziska.
– Była bardzo pracowita. Nawet w ostatnich miesiącach życia kontynuowała projektowanie – wspomina Stefano. Przez całe życie mieszkała i pracowała na Piazza Sant’Ambrogio w Mediolanie, w starej kamienicy tuż przy Bazylice Sant’ Ambrogio. Zmarła w swoim łóżku, otoczona rodziną (doczekała się siedmiorga wnucząt), w 2020 roku, w wieku 96 lat.
Kim była Cini Boeri
Cini Boeri była znaną włoską architektką i projektantką. Urodziła się 19 czerwca 1924 roku w Mediolanie i jest uważana za jedną z najbardziej wpływowych postaci w dziedzinie architektury i designu. Ukończyła architekturę na Politechnice Mediolańskiej w 1951 roku. Projektowała zarówno budynki i przestrzenie publiczne, jak i meble. Zasłynęła z sofy Strips i fotela Ghost. Dwukrotnie wyróżniona prestiżową nagrodą Compasso d’Oro.
