Polecamy najciekawsze wystawy, które odbywają się w latem w polskich galeriach i muzeach.
Nabiści - prorocy koloru
- Wystawa: „Nabiści. Prorocy nowej sztuki”
- do 15.11. 2026 r.,
- Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie
Odrzucili iluzję, perspektywę i akademicką poprawność, by malować emocją, kolorem i rytmem. W Muzeum Łazienki Królewskie można zobaczyć blisko sto dzieł nabistów - artystów, którzy pod koniec XIX wieku przewidzieli kierunek, w jakim miała podążyć sztuka nowoczesna. Nazywali siebie prorokami. Nie bez powodu. Francuskie słowo „Nabis” wywodzi się z hebrajskiego i arabskiego określenia oznaczającego właśnie „proroka”, a artyści należący do grupy traktowali sztukę niemal jak misję.
Chcieli odnowić malarstwo, uwolnić je od obowiązku wiernego odwzorowywania rzeczywistości i nadać mu nowy język - bardziej osobisty, syntetyczny i emocjonalny. Ich historię przypomina wystawa „Nabiści. Prorocy nowej sztuki”, prezentowana w Muzeum Łazienki Królewskie do 15 listopada 2026 roku. Na ekspozycji znajduje się ponad 90 dzieł malarskich, rysunkowych i graficznych pochodzących z polskich i zagranicznych kolekcji, w tym ze zbiorów Musée d’Orsay. Wiele z nich nigdy wcześniej nie było pokazywanych w Polsce. Jednym z najważniejszych dzieł prezentowanych w Łazienkach jest „Plama słońca na tarasie” Maurice’a Denisa ze zbiorów Musée d’Orsay. To obraz niemal manifestacyjny: światło rozpada się tu na płaskie, rytmiczne fragmenty koloru, a scena bardziej przypomina dekoracyjną kompozycję niż realistyczny zapis rzeczywistości. Właśnie w takich pracach najlepiej widać, jak daleko nabiści odeszli od akademickiej tradycji i jak blisko znaleźli się języka sztuki XX wieku. Na wystawie pojawiają się także dzieła innych kluczowych przedstawicieli grupy: Paula Sérusiera, Édouarda Vuillarda, Paula-Élie Ransona, Pierre’a Bonnarda, Ker-Xaviera Roussela, Félixa Vallottona czy Georges’a Lacombe’a. Towarzyszyć im będą prace Józsefa Rippl-Rónaiego, Louis Marcoussis, Meli Muter oraz artystów polskich, którzy w poszukiwaniu nowoczesnego języka sztuki czerpali z podobnych doświadczeń.
Polskie oblicze surrealizmu w Muzeum Niepołomickim
- Wystawa: „Maria Kozak. Mój dom, moja twierdza, moje ciało, moja świątynia”
- do 29.08. 2026 r.,
- Muzeum Niepołomickie & LETO, Niepołomice,
- muzeum.niepolomice.pl, www.leto.pl
Odwołując się zarówno do sposobów pojmowania domu, jak i cielesności, artystka Maria Kozak przygląda się temu, w jaki sposób budujemy, chronimy i zamieszkujemy nasze prywatne przestrzenie, te materialne i wewnętrzne. Punktem wyjścia do ekspozycji staje się osobiste doświadczenie emigracji do Stanów Zjednoczonych. Dorastając między dwoma krajami, artystka stale konfrontowała się z pytaniem o to, gdzie właściwie jest jej dom. Po śmierci matki myślenie o domu uległo transformacji. Miejsce, do którego kiedyś wracała, przestało istnieć w dotychczasowej formie.
Obecne na wystawie gobeliny i tkaniny nawiązują do wnętrz rodzinnego domu artystki, charakterystycznych dekoracji ściennych, które w amerykańskim otoczeniu wydawały się czymś obcym i niecodziennym. Dziś są dla Marii materialnym śladem pamięci oraz próbą odtworzenia atmosfery domu przenoszonego pomiędzy kulturami.
Co zostaje z obietnic, które składaliśmy sobie w młodości?
- Wystawa: „Obietnice” Agaty Kus
- do 23.08.2026 r.
- Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie
- Sopot, pl. Zdrojowy 2
Wystawa „Obietnice” to opowieść o pragnieniach, marzeniach i wyobrażeniach, które towarzyszą nam od dzieciństwa i często zostają z nami na całe życie. Agata Kus przygląda się momentom przełomowym, czasowi dorastania, kształtowania własnej tożsamości i pierwszym wyobrażeniom o przyszłości. W prezentowanych na wystawie obrazach i rysunkach artystka łączy osobiste skojarzenia z uniwersalnymi doświadczeniami, tworząc przestrzeń pełną emocji, nostalgii i pytań o to, co z dawnych obietnic udało nam się zachować. Obok najnowszych prac publiczność zobaczy także wielkoformatowe pastele przygotowane specjalnie z myślą o tej ekspozycji.
Agata Kus należy do grona interesujących polskich malarek młodego pokolenia. W swoich pracach artystka często sięga po obrazy znane z codzienności - fragmenty filmów, rodzinne fotografie, internetowe znaleziska i pozornie błahe wspomnienia - by układać z nich wielowarstwowe opowieści o dorastaniu, pamięci i emocjach, które wracają po latach. Jej malarstwo przypomina wizualny pamiętnik, w którym osobiste historie spotykają się z doświadczeniami bliskimi wielu osobom. Prace artystki znajdują się m.in. w kolekcjach MOCAK-u, Galerii Bunkier Sztuki oraz Muzeum Narodowego w Gdańsku.
Architektura i życie na wystawie Sploty we Wrocławiu
- Wystawa: „SPLOTY. Barbara Brukalska, Helena Syrkus i sieci modernizmu”
- do 4.10.2026 r.,
- Muzeum Architektury we Wrocławiu, www.ma.wroc.pl
Głównymi bohaterkami wystawy są dwie architektki - Barbara Brukalska (1899-1980) i Helena Syrkus (1900-1982). Związane z awangardową grupą Praesens oraz Międzynarodowymi Kongresami Architektury Nowoczesnej (CIAM), należały do najważniejszych twórczyń europejskiego modernizmu. Wystawa prezentuje sylwetki obu architektek oraz ich dorobek.
Gdy talent idzie w parze
- Wystawa: „Szklarki. Ciało w materiale napięć”
- do 20.09.2026 r.,
- galeria SIC! BWA Wrocław, bwa.wroc.pl
To wystawa trzech artystek - Marty Byrdziak, Mai Kitajewskiej oraz Sadhbh Mowlds, których działalność sytuuje się pomiędzy rzemiosłem, technologią a sztuką. We wszystkich prezentowanych realizacjach szkło jest narzędziem do refleksji nad ciałem i jego uwikłaniami. Szklarki pokazują, że szkło nie jest neutralne: reaguje na dotyk, presję i temperaturę, zapisuje naprężenia, opór i ślady pracy. Ich realizacje ujawniają, jak odmienne języki mogą współistnieć w obrębie jednego materiału - od dynamicznego formowania, przez organiczne narastanie, aż po konstrukcje budowane w uważnym, powolnym rytmie.
Podtytuł wystawy „Ciało w materiale napięć” wskazuje na wspólny punkt odniesienia dla tych praktyk. Z jednej strony odnosi się do napięć obecnych w ciele, z drugiej strony tworzy bezpośrednie odniesienie do technicznych właściwości szkła, które funkcjonuje w stanie stałego napięcia.
Historia pisana modą w łódzkim Muzeum Włókiennictwa
- Wystawa: „Nowa moda polska. Kronika głębokich uczuć”
- do 3.05.2027 r.,
- Centralne Muzeum Włókiennictwa, Łódź, cmwl.pl
Wystawa jest pierwszą tak obszerną prezentacją polskiej mody XXI wieku. Pokazuje prace ponad 50 projektantek i projektantów pochodzące z kolekcji mody najnowszej, budowanej od siedmiu lat przez pierwszą w Polsce instytucję muzealną gromadzącą tego typu zbiory.
Zarówno sama kolekcja, jak i wystawa są efektem potrzeby dokumentowania zjawiska, które przez wiele lat pozostawało poza zainteresowaniem muzeów, mimo że stanowi istotną część współczesnego dziedzictwa kulturowego. Tworząc kolekcję, zrezygnowano z postrzegania mody wyłącznie przez pryzmat trendów czy chronologicznego porządkowania zjawisk.
